Reisverslag Ethiopië

Een week naar Ethiopië!!

24 Oktober vertrokken we met z’n twaalven naar Addis Abeba, de hoofdstad van Ethiopië. Samen met mijn vader (Jakob) ging ik mee met Dorcas, een internationale hulporganisatie, die hulp biedt in verschillende vormen; noodhulp, sociale hulp, structurele hulp en financiële kinderadoptie. Op deze manier kregen we veel te zien van de armoede, ellendige omstandigheden en narigheid, maar ook de opbouw en de vrolijkheid van de mensen in Addis Abeba!
Om er geen boekwerk van de maken zal ik de hoogte- en dieptepunten van deze week beschrijven en een indruk proberen te geven via een aantal foto’s die hieronder op de site te bekijken zijn. Na een prima nachtvlucht met Ethiopian Airlines, waarbij iedereen bij voorbaat al een soort oei! uitbracht, gingen we door naar ons hotel. Het hotel zag er voor Ethiopische begrippen prima uit, maar was dan ook ingewisseld tegen een hotel ‘waar de kakkerlakken ’s nachts wedstrijdjes hardlopen op je bedrand deden’ en de douche van de bovenburen meestal ook een douche voor de onderburen betekende…

Donderdag:
Na het bezoeken van de compound waar Dorcas is gevestigd en waar wordt samengewerkt met lokale organisaties, bekeken we de sloppenwijken. Nou is dat iets waar je in Addis Abeba eigenlijk niet omheen kan, want 90 procent van de stad bestaat uit sloppenwijken. Het straatbeeld bestaat dan ook uit golfplaten, hutjes van mest, leem en stro als bouwmateriaal, riool, heel veel kinderen en een grote chaos aan verkeer, voornamelijk voetgangers in één grote stofwolk. Een gemiddelde slaapkamer in een Nederlands huis is enorm groot vergeleken met de kleine ‘huisjes’ in Ethiopië, die meestal door meer dan zes mensen worden bewoond. Vervolgens hebben we de takkenvrouwen bezocht, nou klinkt dat al niet erg aardig, maar de werkzaamheden zijn ook niet bepaald menselijk. Deze vrouwen lopen met enorme bossen takken op hun rug dagelijks 20-25 kilometer de berg af voor een aantal birr (delen door dertien en je krijgt euro’s). Voor nog geen euro per dag beschadigen ze hun lichaam en dragen onbedoeld bij aan de ontbossing in dit droge land. Ons busje had het al moeilijk met de helling!

Vrijdag:
Na ’s nachts wakker te zijn geschrokken van de jankende zwerfhonden (hyena’s bezoeken na het donker worden de stad) zijn we de volgende ochtend richting Nazareth gereden. Dit is een stadje 100 km vanaf Addis Abeba. Onderweg kijk je je ogen uit en zodra je de stad uitrijdt zie je de Afrikaanse savanne. Redelijk groen aangezien de regentijd net was afgelopen. In Nazareth hebben we de huizenbouw projecten bezocht. Eerst de sloppenwijken waar de bewoners vandaan komen en vervolgens de nieuwe huizen, wat een vooruitgang! De mensen bouwen de huizen zelf en ze hebben er een waterput aangesloten. Geweldig hoe blij al deze kinderen werden van een aantal ballonnen! Op deze plek zal door stichting Eduhulp een school gebouwd worden. De mensen hebben inmiddels nieuwe huizen gebouwd met leefvoorzieningen en stromend water, maar het ontbreekt de kinderen nog aan een school. Dit bemoeilijkt het werken voor de moeders omdat ze voor de kinderen zorgen en ontneemt kinderen de kans om naar school te gaan en nieuwe dingen te leren. Op het moment werd er les gegeven door een van de bewoners van de nieuwe huisjes in Nazareth. Jonge kinderen zaten dicht op elkaar op de grond en keken naar een klein schoolbordje zonder ander lesmateriaal. ’s Avonds gingen we op zoek naar hyena’s, en we hebben ze gevonden! Voornamelijk op vuilnisbelten ben je daar wel zeker van. Wel eng dat op de terugweg een aantal jongens hun grote geweren op ons gericht hadden. Voor hen is de vuilnisbelt nog een bron van inkomen waar ze dan ook alles aan doen om deze te beschermen. Blij toen we in ons bed lagen!

Zaterdag:
In Addis Abeba bestaat de markt uit verschillende delen. Een markt met armbanden, kettingen, manden, en muziekinstrumenten, 1 persoon voor het mini-kraampje en andere klanten zijn niet meer mogelijk. Een markt met kruiden en andere voedingswaren en een dierenmarkt. Waar de echte dierenliefhebber zeker niet blij van wordt. Slachting vindt plaats op dezelfde markt, vachtjes liggen een stukje verderop en de nog levende dieren worden al slaand in de benen gehouden, want dan zien ze er waarschijnlijk ‘fitter’ uit. Vervolgens werden papa en ik uitgenodigd bij een jongen thuis die achter het hotel in de sloppenwijk woont. Hij woont daar met zijn tweelingzusje en zijn jongere broertje. Beide ouders zijn overleden en hij zorgt dus voor het gezin. Vervolgens moest er hard geoefend worden voor het optreden van de dag erna…..

Zondag:
Om zes uur ’s ochtends weer naast ons bed om voetbal te kijken. De jongens spelen daar voor het verkeer de weg op gaat voetbal op het kruispunt naast het hotel. En ze zijn goed! Vervolgens op naar de kerk. Het bezoeken van een kerk is hier echt een belevenis, mensen gaan volledig op in de muziek die hier wordt gemaakt. Ze gillen, huilen, bidden, dansen, maken een soort oeloeloe en tsjaa tsjaa geluid. En dat ieder voor zich door elkaar heen. Prachtig! Maar toen kwamen wij ...
Jaja, we hebben opgetreden voor een paar duizend man, gospelliederen! Ik denk dat een Afrikaanse kerk nog nooit zo stil is geweest, maar het was wel heel leuk om te doen!! Het heeft daarna nog drie keer mogen gebeuren en daar was het publiek erg enthousiast. Nou hadden de zangeressen (waaronder ik dus) als enige geen ervaring, de rest van de ‘band’ gelukkig wel met het bespelen van de instrumenten. Een leuke avond gehad met een groep jongens uit de sloppenwijken die we hadden uitgenodigd te komen eten in het hotel (na wat kleerscheuren kwamen ze door de beveiliging heen, het hotel in). De uitwisseling van muziek werkt erg leuk, zij hebben Nederlandstalige liedjes van ons geleerd en wij typisch Ethiopische liedjes en dans van hen.

Maandag:
Maandag hebben we een van de grootste en armste sloppenwijken van Addis bezocht. Zodra je daar binnenstapt ben je als blanke een hele attractie. Alle kinderen willen handjes schudden, aan je zitten, je gezicht en haar voelen. De kinderen zijn allemaal heel vrolijk en willen erg graag op de foto. Zodra je de foto terug laat zien op het schermpje lachen ze in het algemeen erg hard. De mensen zijn erg gastvrij, je mag overal binnenkijken en krijgt koffie met popcorn aangeboden (koffieritueel duurt ongeveer een half uur). Zelfs in een huisje waar een vrouw lag te sterven, met twee kleine kindjes naast haar bed. Heel naar. Vervolgens had papa een enorm lief kindje op schoot, zat vrolijk te schaterlachen, toen de moeder zich voorstelde: 20 jaar oud met HIV. En daar lopen er dus heel veel van rond. Bijna een kwart van de volwassen bevolking heeft HIV of Aids. In deze wijk heeft Dorcas verschillende projecten opgezet, een gezondheidscentrum (waar een heleboel wachtende mensen zitten), Aids en HIV preventie, een school, een pottenbakkerij waar vrouwen in de prostitutie een alternatief aangeboden krijgen, en allerlei werkzaamheden voor vrouwen zoals manden maken en een weverij. Nog een erg leuk project van Dorcas is het ‘Granny project’! Hier kun je in plaats van een kind een opa of oma adopteren. Ouderen krijgen daar natuurlijk geen pensioen en zijn afhankelijk van hun kinderen, maar als deze er niet meer zijn… Door middel van de adoptie krijgen deze ouderen eten en sociale activiteiten aangeboden! Zijn ze niet schattig?!

Dinsdag:
Dinsdagochtend hebben we weer even een optreden weggegeven voor mensen die ons vooraf al als ware beroemdheden onthaalden. Dat beviel beter ;)
Dit vond plaats in een hele arme wijk, waar iedereen was uitgelopen voor de grote gebeurtenis. Voor deze wijk was in Nederland veel kleding en speelgoed ingezameld, wat daar erg goed terecht is gekomen! In de middag werd de gaarkeuken bezocht, iets waar je bepaald niet vrolijk van wordt. Hier krijgen de mensen die echt niks hebben, zwervers, gehandicapten, zieken, veel moeders met kleine kindjes een maaltijd per dag. Massa’s wachtende mensen die hopen op eten, waar ze door de grote hoeveelheid wachtende mensen voor de gaarkeuken niet zeker van zijn. De man met de stok zorgt ervoor dat er af en toe flink op los wordt geslagen wanneer de chaos te groot dreigt te worden. Alsof ze het al niet erg genoeg hebben. Aan het einde van de middag werden we weer wat vrolijker na het bezoeken van een school met 1200 leerlingen. Deze school is opgezet door ………..en biedt kinderen uit de sloppenwijk waar de school in ligt de kans om naar school te gaan. Met veel plezier lieten de leerlingen het schoolmateriaal zien en maakten ze gebruik van de Engelse lessen om met ons te kunnen communiceren. Jakob bleef de hele week de echte bezienswaardigheid, niet alleen blank maar ook nog eens heel lang!
Het was een geweldige week, waar we nog heel regelmatig aan terug denken en die erg veel indruk heeft gemaakt in zowel positieve als negatieve zin. Ethiopiërs zijn geweldige mensen, daar kunnen we nog veel van leren, met name dat we heel gelukkig mogen zijn met de kansen en mogelijkheden die we hebben in een land als Nederland, en dat het af en toe helemaal niet erg is om wat minder te zeuren…

Hilde Schuiringa